Jûjî

emir

/ɛˈmɘɾ/

noun
  1. behest / decree / command / rule

    de
    Befehl / Erlass
    nl
    bevel / decreet
    tr
    ferman / komut
    kmr
    ferman, ferwar, gotina kesek dibêje û divê kesek din wek wê gotinê bike

Examples

  • Serokê wan emrê rawestandina şerrî daye.

  • Hemîdo yekî dirêj û zeyif bû. Emrê wî an çil hebû an tunebû. Lê porê wî spî bûbû.

Etymology

Ji erebî أمر (emr, “ferman, ragihandin”), أمر (emere, “ferman dan/kirin”), hevreha aramî û îbranî אמר (e-m-r-: gotin, ferman kirin), akadî emaru (“dîtin, ketin ber çavan”) ji proto-samî [Peyv?].

Related words

Source and licence

This entry derives from Wîkîferheng/Wiktionary and is licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Wîkîferheng. Our derived data is shared under the same licence.