1.zarf
ti, çu, hîç, qet
Örnekler
Min tu caran ew nedîtiye.
Köken
Binêrin: ti
tu
/ˈtʊ/
2.zamir
sen
- de
- zweite Person im Singular; du
- en
- you (singular); thou
- nl
- jij / je
- kmr
- Kesa/ê duyem ya / yê yekjimar; kesa/ê jê re tê axiftin yan nivîsîn; kesa/ê guhdar.
Örnekler
– Tu çawa yî?
– Ez û tu biçin!
Köken
Hevreha din ya kurmancî te, soranî تۆ (to) û soraniya devokî ئهتۆ (eto), zazakî ti (tu) û to (te), farisî تو (tû), tacikî ту (tu), peştûyî ته (të), avestayiya nûtir 𐬙𐬏𐬨 (tūm), avestayiya kevn 𐬙𐬎𐬎𐬇𐬨 (tuuə̄m), hexamenişî 𐎬𐎺𐎶 (tu-v-m /tuvam/), sanskrîtî त्वम् (tvám), hindî तू (tū), ûrdûyî تو (to) (tū), latînî tū, fransî/îtalî/katalanî/portugalî/romanî tu, spanî tú, latviyayî tu, lîtwanî tù, rusî/belarusî/ukraynî ты (ti), çekî/polonî/slovakî ty, bulgarî/makedonî ти (tî), îngilîziya navîn û îngilîziya nû ya berê thou (niha cih daye you ya bi eslê xwe pirhejmar anku bi maneya "hûn"), almanî/danmarkî