siroş

Hevreha sirûş, stran, strîn (“stran gotin”), siro (“nav, nav û deng”) (wek di Xusro, soranî چەقەسرۆ (çeqesro, “çenebaz”)), soranî سرووش (srûş), farisî سروش (sorûş, “siroş, wehî”), farisiya navîn [skrîpt hewce ye] (srowş, “guhdarî, taet; êzdê taetê”), avestayî 𐬯𐬭𐬀𐬊𐬴𐬀 (sraoṣ̌a, “guhdarî, taet”), ji lêkereka wek *siro(ş)tin, bi ramana "guhdar kirin, guh danê, taet kirin", ji proto-hindûewropî *ḱlew- (“guh dan, guhdar kirin”). Bi rastî navê êzdekî ku leşdariya taet û guhdariyê bû, ku li gava mergê dihat û hinareya mirin dida beriya ku kesik bimire (yeksanî Şêx Sicadînê êzdiyên nûjen). Piştî Îslamê