Jûjî

mij

/mɪʒ/

navdêrmêza
  1. Hewayê şil û ne zelal.

    de
    Nebel
    en
    mist
    nl
    mist / nevel
    tr
    sis

Mînak

  • Ewrên mijê cîh girtine li ser bajêr

  • Aşiqê sûxite bê ateşê seyyal-i çi hezNeko wek teyr ji mijên te bibarin peykanJi birînên di dilî şubhetê xirbal-i çi hez

Etîmolojî

Ji proto-hindûewropî *h₃migʰleh- (“mij”), hevreha soranî û zazakî "mij", kelhûrî "mê", farisî مه (mêh) û میغ (mîẍ), sanskrîtî मेघ (megha) (mêghe: ewr) û mih (mij), albanî mjegull (mij), lîtwanî miglà, rusî мгла (mgla) (mgla), îngilîzî û holendî û swêdî mist, yûnanî ὀμίχλη (omîxlê: mij)... Herwiha belkî hevreha peyvên mîz û mîstin yên kurdî ye jî.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

mij — ferhenga kurmancî · Jûjî