navdêr
gawir, bêdîn, bêîman, Xwedê-nenas, ne bawermend, yê ku kufrîyan dike
- de
- Ungläubiger / Ungläubige
- en
- infidel
- nl
- ongelovige
- tr
- kâfir
Etîmolojî
Ji erebî كافر (kafir) ji كفر (kefere, “ji ser rêya rast xirrîn / ketin”), têkilî كفر (kufr, “kufir”) û كفران (kufran, “kurfan”), hevreha aramî kepran /kepra, ihtimal e ku hem ya aramî hem jî ya erebî ji aramî [Peyv?] kepar (gund) bin, bide ber peyav latînî paganus ku hem maneya "gundî" û hem jî ya "bêdîn, xwedênenas" dide. Kafir herwiha hevreha gawir e jî.