emirkirin

/ɛmɘɾkɘˈɾɘn/

Substantiv

emretme
en
command / order / giving orders
kmr
fermankirin, ferwarkirin, gotinên ku divê kesek bi neçarî bi cih bîne an jî encam bide

Herkunft

Ji erebî أمر + kirin > emir + kirin.