navdêr
paşa, key, melik, mîr, qral, qeyser, imparator, serok (tenê yên misilman)
- de
- Sultan / Großherr
- en
- Sultan / sultan
- nl
- sultan
- tr
- sultan / selatin
Mînak
Ew Muhemmed hemberê îsmek bûyîKijk e ya Sultan û bacud û kerem?”
Etîmolojî
Ji erebî سلطان (sulṭan) ji aramî שולטנא (şulṭana: 1. hukimdar 2. hukim, desthilat, hêz) ji rehê שלט (ş-l-ṭ-: emir kirin, ferman kirin, fermandar bûn). Bi rêya erebî wek navê paşayê misilmanan li hemû dinyayê belav bûye: farisî û urdûyî سلطان (soltan), tirkî, îngilîzî û fransî sultan, rusî султан (sultan), hindî सुल्तान (sultan), çînî 苏丹 (sultan)... Ji eynî rehê aramî bi rêya erebî: sulte.