navdêr
Rewşa kezebşewitînê.
Mînak
Lê dûxana ku ji cixareya qalindpêçayî dikişand ser kezebşewatîya xwe, destûr nedida ku tevdîrekê bistîne.
Ew bi kezebşewatiya bavekî tê cihê ku kurê wî lê hatiye kuştin û li pey rêça kujeran ketiye.
Etîmolojî
Ji kezeb + şewatî.