navdêr
Girêdaneke ku ji du xelekên metal pêk tê ku ji bo girêdana li dor zendên kesekî hatîye dîzaynkirin, û bi zincîr an menteşeyekî bi hev ve girêdayî ye.
- de
- Handschellen / Handfesseln
- en
- handcuffs
- nl
- handboeien
- tr
- kelepçe
Etîmolojî
Herwiha kelepçe, hevreha soranî کهلهپچه (kelepçe) ji tirkî kelepçe, ji farisî کلبچه (kelebçe / kelebçê, “bend, qeyd, girê”) ji كلب (keleb, “girêk, gac, xilf, xingal, kelef”) + ـچه (“-çe, -çik”). Peyv bi eslê xwe ji farisî be jî, ew bi rêya tirkî ketiye kurdî ji ber ku di farisî de bi maneya "amûrê asêkirina destên mirovên girtî" nayê bikaranîn lê ew mane di tirkî de lê hatiye barkirin.