Jûjî

keleh

/kɛˈlɛh/

navdêr
  1. Avahîya bi dîwarên bilind ku berê li dor bajaran dihatin avakirin.

    de
    Burg / Festung / Schloss
    en
    castle
    nl
    kasteel / fort / burcht / slot
    tr
    kale / şato / saray / hisar

Etîmolojî

Hevreha din ya kurmancî kelek (2), pehlewî *kelek, erebî قلعة (qel'e), hemû ji akadî [Peyv?] 'kelekku.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

keleh — ferhenga kurmancî · Jûjî