navdêr
şeytan, dijminê Xwedê û dînê Wî
- de
- Teufel / Satan
- en
- devil / satan / belial / cacodemon
- nl
- boze / droes / drommel / duivel
- tr
- iblis
Mînak
Elbet diçû meqamê teqdîsiblîsê, feqîrê bêcinayetHindî te hebû digel 'inayet
Etîmolojî
Ji erebî ابليس (iblîs) ji yûnanî διάβολος (diávolos) (diyabolos: tometkar, newehîker) ji διαβάλλω (diyaballo: tomet kirin, newehî kirin, iftira kirin) ji διά (diya: tê re, di ... re) + βάλλω (ballo: avêtin). διά (diya) ji proto-hindûewropî *dwis, hevreha sanskrîtî द्वीह् (dvīh) (dvíḥ), latînî dis û kurdî di. βάλλω (ballo) ji proto-hindûewropî *gʷelh₁-, binere balo, balon, balet, balerîn. Heman peyv ji yûnanî ketiye pirraniya zimanên ewropî jî: îtalî diabolo > fransî diable > îngilîzî devil, swêdî djävul, almanî Teufel...