Jûjî

hûçik

/huːˈt͡ʃɘk/

navdêr
  1. Parçeya cilekê ya ji milî ta zenda destî digire.

    de
    Ärmel
    en
    sleeve
    nl
    mouw
    tr
    kol / yen / elbise kolu

Mînak

  • Pirsî û Memê bi remz û îmaDestê xwe ji hûçikê 'ebayêKêşa û 'ecayibek nimayê

Etîmolojî

Ji *huç + -ik, "huç" ihtimalen ji tirkî uç (“rex, hêl, dawî, talî”), têkilî "uz" > uzak (“dûr”), uzun (“dirêj”).

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

hûçik — ferhenga kurmancî · Jûjî