Jûjî

durûtî

/dʊruːˈtiː/

navdêr
  1. riyakarî, çîvokî, bêexlaqî, derewînî, melaqî, dudevîtî, bincamî, durûbûn, kiryar û reftarên kesên durû

    de
    Heuchelei / Scheinheiligkeit / Hypokrisie / Tartüfferie
    en
    hypocrisy
    nl
    hypocrisie / huichelarij / schijnheiligheid
    tr
    ikiyüzlülük

Etîmolojî

Ji durû + -tî.

Peyvên girêdayî

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

durûtî — ferhenga kurmancî · Jûjî