birîndarkirin

/bɘɾiːndɑːɾkɘˈɾɘn/

1.navdêr

dema mirov gurzekî li yekî bi de tanî xwîn ji le êwî bê, dil ewitandin, çiklêdan, :hesta xelik î birîndar dike
en
contusion / injuring / wounding

Etîmolojî

Ji birîndar + kirin.

2.lêker