Jûjî

bêpif

/beːˈpɘf/

navdêr
  1. ne, neaspîre dengên ku di dema derketina wan de ti pif yan hilma xurt ji devî pê re dernakeve (di kurdî de varyantê "nerm" yên Ç, K, P û T wek di peyvên "çav, kirin, pênc, tav", ne wek "çar, kar, perde, temam")

    en
    unaspirated

Etîmolojî

Ji bê- + pif.

Peyvên girêdayî

Awayên din

Çavkanî û lîsans

Ev serpeyv ji Wîkîferheng/Wiktionary tê û bi CC BY-SA 4.0 lîsanskirî ye. Çavkanî: Wîkîferheng. Daneyên me yên jê derketî jî bi heman lîsansê tên parvekirin.

bêpif — ferhenga kurmancî · Jûjî