navdêr
Kunên mezin li çiyayan ku heywan wek stargeha xwe bi kar tînin.
- de
- Höhle
- en
- cave
- nl
- hol / grot
- tr
- in / mağara
Etîmolojî
Ji proto-hindûewropî *sek- (“birîn, ker kirin, şeq kirin, jê kirin - anku "şkeft" beşeke şeqkirî ya çiyayî ye”) > *skep-, hevrehên kurmancî şkestin, şeq û şkandin, soranî ئهشکهوت (eşkewt, “şkeft”), شکان (şkan, “şkestin”) û شکاندن (şkandin), zazakî eşkewt, farisî شکفت (şikeft) û شکافتن (şikaften, “şeq kirin, ker kirin”), latînî secare (“birîn”), slaviya kevn сѣщи (sêşti, “jê kirin, şeq kirin”), îngilîzî saw (“birrek, mişar”)...